Nasıl bir hayat istiyoruz? Nasıl bir gelecek? Ne yapacağımıza karar verdik mi? İleride ne olacağız peki? Hiçbir sorunun cevabını verebilecek kadar büyüyemedik daha. Biz kimiz? Bu zamana kadar neler yaşadık? Kimlerle tanıştık? Kaç insan girdi hayatımıza? İlkokulda abur cubur aldığın kantinciyi tanıyor musun? Peki ya otobüste yer verdiğin o ihtiyarı?
Gözümü kapattığım zaman cevaplayamayacağım pek çok soru var. Kendimi tanıyabildiğimi düşünmüyorum. Kaç kez aşık olduğumu sandığımı hatırlayamıyorum. Ya da babamın benden nefret etmesindeki sebebi asla bilemeyeceğim. Aynadaki yansımama baktığım zaman dalıp kalıyorum. İmrendiğim hayatların, yaşamların aslında nasıl olduğunu bilmiyorum.
Sevgi istiyorum. İnsanları, hayvanları, bitkileri ve daha bir çok şeyi sevebilirim. Doğru sandığım gerçekleri kabul ederim. Ben bir insanım. Ama asla ne denli sevildiğime emin olamam. İnsanların duygularını ya da hislerini bilemem. Ya tüm söylenenler yalan ise? Ama severim. Sevmeliyim. Karşılık beklemeden, koşulsuzca. İnandığım şey bu. Emin olduğum ve bildiğim tek gerçeklik.
Kocaman bir kalbim var. Herkese yetebilecek sevgim var. Belki bu sevgi, üzüntüleri, yıpranışları, birikmişlikleri bitiremez. Ama hayatta inandığımız şeyler olmalı. Doğamız gereği buna muhtacız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder