23 Nisan

İlk defa bir 23 Nisan'da üzerimizde bu kadar baskı hissediyoruzdur belki de.
Son zamanlarda herkesin üzerinde dolaşan o kara bulutlar, tahmin edersiniz ki benim üzerimde de dolaşıyorlar. Kapana kısılmış gibi hissetiğimdendir belki de. COVID-19 virüsüyle savaşırken evlere kapandık. "Kapandık" kelimesi biraz haksızlık gibi geliyor aslında. Özgürlüğümüzün kapısını hafifçe ittirip, o aralıktan bakıyor da olabiliriz.
Peki içi çocuk kalanlar hala burada mı? N'olacak bizim bayramımız? "Deliye her gün bayram" derler ya. Şu son zamanlarda herkes birazcık delirmiş olabilir galiba.
Balkonlara çıkmaktan kimseye zarar gelmez diye düşünüyorum. Hadi çıkalım bu bayram, balkonlara. Asalım bayraklarımızı, balonlarımızı. Önce 1 dakikalık saygı duruşu, ardından İstiklal Marşı ve kapanış. Hayır hayır kapatmayalım biz! Bağıralım, gülelim, eğlenelim. Bakalım biraz da birbirimize. Bu bayram hepimizin bayramı.
Hepimiz deli değil miyiz sonuçta?

Lucifer

  Bir şeytana ne kadar güvenebiliriz?, Şeytanda bir şeyler hissedebilir mi? Neden bu soruların cevabını hem öğrenip hemde çerezlik diye hitap ettiğimiz o diziyi izlemeyelim ki?
  COVID-19 virüsü nedeniyle evlerde kalmamız gereken bir dönemden geçmekteyiz, ne yazık ki! Ama bu durumu artı bir duruma da dönüştürebiliriz tabii ki. Pek çok insan bu dönemde derslerine yoğunlaşsa da, diğer kısım eğlenmek istiyor gibi gözüküyor. Açıkçası ben bu iki kısmın ikisinide kapsamaktayım.
  Pek çok kişi bu diziye başlamam hakkında tavsiye vermişti ve bende bu zamanı değerlendirebileceğimi düşündüm.
  Lucifer, ilk başladığınızda "bu ne ya!" diyebileceğiniz bir dizi. Fakat bir iki bölüm ilerledikten sonra anlam veremediğim bir şekilde dizi sizi kendine bağlıyor. Hem izlemekten keyif alıyorsunuz, hem de "bitmesin ya!" diyebiliyorsunuz.
  Dizinin konusuna gelirsek, Lucifer bir şeytan. Cehennemden kovuluyor ve dünyada yaşamını devam ettiriyor. Bir dedektifle şans eseri tanışıyor ve dedektif ise Lucifer'ın inanılmaz ikna etme kabiliyetini gördükten sonra O'nunla birlikte olayları çözebileceğini düşünüyor ve bu şekilde maceramız başlıyor.
  Bir izleyin. Hoşunuza gidecektir...

Bir Öğrencinin Günlüğü #4

   Sakarya Üniversitesinde okuyan sıradan bir öğrenciyim. Fakat size söyleyebilirim ki öğrenci olmak özgürlük, eğlence, gençlik maceralarından çok daha fazlası. Ailesi maddi destek vermediği için kafelerde insanların ağız kokularını çekerek çoğu zaman derslere yetişemeyerek bir çok dersten kalan o öğrencilerden biriyim.
  Çalışma hayatı güzel ve eğlenceli olabiliyor. Hele ki o paranın tadına vardığınız zaman maddi özgürlüğü hissedebiliyorsunuz. Tahmin edersiniz ki hem okuyup hem çalışmak zorunda kalmanın bunlarla hiçbir alakası yok.
  Pek çok hayallerle geldiğimiz üniversiteye çoğu zaman kabus gözüyle bakabiliyorum. Çoğu zaman ise uykuyu, derslere tercih ediyorum. En kötüsü ise ebeveynlerin insanların yanında "ben kızımı/oğlumu okutuyorum." diyerek böbürlenmeleri herhalde.
  Bu durunda olan ve beni anlayan yüzlerce, binlerce hatta milyonlarca öğrencinin olduğunun farkındayım. Ama merak etmeyin her şey bittiğinde, hayat çok daha çekilebilir bir hal alacaktır. Ben buna inanıyorum. Ya da ben buna inanmayı tercih ediyorum...

Bir Öğrencinin Günlüğü #3

  "Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu. Sevgi emekti!"
  Öyle miydi cidden? Bir insan, bir insanın neyi olabilir, ne kadarı olabilir? Aşkın ne zaman gelebileceğini bilebilir miyiz? Beklememiz mi gerek, yoksa biz mi aramalıyız? Aşkın yaşı var mıdır? Yoksa aşk hurafelerden ibaret mi?
  Aşkın veya sevginin her zaman, acısının bile güzel olduğunu düşünmüşümdür. Bir insan için ağlamak, üzülmek ya da sıkıntıya girmek, tahmin ettiğimizden çok daha önemli olabilir. Neye göre seçebiliriz ki sevgiyi? Bakışlarına, tenine, saçlarına ya da giyinişine göre mi? Bazı insanlar bilgisayarına aşıktır. Bazıları işine aşıktır. Belkide müziğe aşık olanlar vardır. Bilemiyorum. Bildiğim şeyler sınırlı. Belki bu konuda cahilimdir.
  Ben O'nun kokusunu görebiliyorum, O'nun dilinden dökülen kelimelere dokunabiliyorum. O'nun gözlerindeki parıltıyı izleyebiliyorum. Saçlarındaki her bir teli sayabiliyorum. Dokunduğu her yerdeki titreşimleri tadabiliyorum. Bu da benim cahilliğim galiba. Ya da ben Superman'im. Yoksa deli miyim? Bir insan bunları yapabilir mi? Her bir hareketinde dansı görmem mümkün mü?
  Bu satırları yazarken, küçük çocukların şeker bayramında topladıkları şekerleri yerken ki mutlulukları var yüzümde. Küçükken bisikletten düştüğümde annemin "bir şeyin var mı kızım?" diyerek yaklaşırken, çehresinde okuyabildiğim naiflikle yaklaşıyorum O'na. O'na ulaşmayı hedefleyen her bir adımda kirpiklerimin göz kapaklarımı yavaşça eğdiğini hissedebiliyorum.
  Ben sevgiye dokunabiliyorum. Bu mümkün...